Medisch onderlegd zijn heeft zijn voordelen. Maar in de afgelopen 6 jaar ben ik er achter gekomen dat er ook nadelen aan verbonden zijn. Zo is er de kandidatenziekte, berucht onder medisch studenten. Het staat zelfs in mijn medisch woordenboekje, omschreven als een bij studenten optredende ingebeelde ziekte waarvan de symptomen overeenkomen met de leerstof die men op dat moment bestudeert. Net als ieder gezond mens, heb ik wel eens buikpijn. Tijdens het blok stofwisseling schreef ik dit toe aan "iets verkeerds gegeten", prikkelbare darm of een buikgriepje. Toen we onderwijs kregen over oncologie, was ik er heilig van overtuigd dat diezelfde buikpijn een mega tumor zou zijn. Tijdens het psychiatrie coschap was het niks lichamelijks, maar had ik teveel stress, kon ik daar niet mee omgaan en had ik daarom buikpijn. Tijdens chirurgie was het uiteráárd een blinde darmontsteking. Gedurende het gynaecologie coschap zou het in de richting komen van óf een buitenbaarmoederlijke zwangerschap óf endometriose. En zo nam ik mijn buikpijntjes het hele curriculum onder de loep.

Nu heb ik weer buikpijn. Maar deze keer is het anders. Geen menstruatiepijn, ongesteld was ik immers pas geleden nog (ik ben fervent aanhanger van zo lang mogelijk de pil door slikken). Geen lucht of andere gassen, want dan was het wel weg na mijn op-kop-over-de-stoelleuning-hangen-move. Geen spierpijn, want zoveel heb ik niet gesport de laatste week. En dan komt mijn medisch brein in actie. Wat kan het nog meer zijn, differentiaal diagnostisch gezien? Allerhande zeldzame dingen, die ik nu buiten beschouwing houd. Bij een ander, oké, maar niet in mijn nuchtere lijf.
Psychogeen dan? Mwa. Ik ben niet bepaald gestressed op dit moment. En op een ander moment eigenlijk ook niet. Ook geen andere problemen. Bovendien doet het écht verdomde pijn. En het zit alleen rechts onderin. Rechts onderin?! Mijn blinde darm?!! Ja hoor, even porren, echt rechts onderin. Meer pijn wanneer je loslaat, dan wanneer je drukt. Au, damn, ja. Typisch voor een blinde darmonsteking! Liever met je been opgetrokken willen liggen. Check. CHECK! Neiging om te bewegen. Ja, liever wel. Elke houding gaat na een tijdje pijn doen. Nee toch?! Not me! Niet nu! Inmiddels heilig overtuigd van het feit dat mijn blinde darmpje zo onstoken als een ketter is, riep ik mijn vader. (Mijn moeder zou me meteen met gillende sirenes naar het ziekenhuis afvoeren). Hij zei dat ik eerst maar eens een nacht moest slapen. En nogal wiedes dat mijn buik pijn doet wanneer ik er zelf constant in zit te poeren (hallo, ik moet toch controleren of ik nog steeds loslaatpijn heb?).

Inmiddels zijn we een dag verder en zit mijn buikpijn er, geheel tegen zijn normale principes in, nog steeds. Rechts onderin. Om het kwartier druk ik er even op, om te kijken of ik nog drukpijn of loslaatpijn heb. Pap zegt dat ik ermee moet stoppen, een blinde darmonsteking doet veel meer pijn. Hij kan het weten. Maar je hebt ook atypische presentaties! Nog altijd ben ik er van overtuigd dat het mijn appendix is. Dat ik naar het ziekenhuis moet en onder het mes ga. En dat terwijl ik bijna met een nieuw coschap begin. En dit absoluut niet kan gebruiken. Oh, de stress, de stress!

Mijn vader zit vanachter zijn krantje hoofdschuddend naar mijn gepor en gepoer te kijken. Altijd hetzelfde verhaal met die geneeskunde studenten, wedden dat het morgen over is?