De titel is niet bepaald kindvriendelijk en deze blog wordt dat waarschijnlijk ook niet. Dus mocht je zwarte kousen en lange rokken dragen en/of beneden de 18 zijn, dan ben je bij deze gewaarschuwd.
In de Viva, of Flair, whatever, van vorige week stond iets over porno. Het blijkt dat 1 op de 3 vrouwen porno kijkt. En dat hoogopgeleide vrouwen vaker porno kijken dan lager opgeleide vrouwen. En dat het lang niet altijd gaat om softe Bouquet-reeks porno, maar ook het echte werk. SM, dierenseks, gang-bangs, you name it. Afgelopen weekend had ik een verjaardag, waarop al mijn vriendinnen aanwezig waren. 13 stuks in totaal, allemaal hoger opgeleid. Met die 1 op de 3 in mijn hoofd, ging ik het rijtje langs. Het schijnen altijd diegenen te zijn waarvan je het het minst verwacht. Zo heb ik een vriendin die in de eerste twee jaar van haar relatie niet aan de pil wilde omdat ze het rotzooi vond. Dat kan natuurlijk, genoeg andere oplossingen voor veilige seks, maar ik durf mijn hand er voor in het vuur te steken dat zij die eerste twee jaar geen sex hebben gehad. Jong en preuts met een hoofdletter P, haar vriend zo mogelijk nog erger. Hoe het nu allemaal reilt en zeilt tussen die twee hoef ik niet te weten, en hoewel ik het me absoluut niet voor kan stellen, zou zij best die ene kunnen zijn. Preuts met een hoofdletter P omgezet in Porno met een hoofdletter P. Wie zal het zeggen?
Van een andere vriendin weet ik dat zij niet vies is van een potje goede sex in de open natuur. Dan is de stap naar porno klein, toch? Nog twee te gaan..

Ik heb zelf, eerlijk waar, nog nooit een pornofilm gekeken. Natuurlijk zie ik wel eens hitsige dames voorbij schieten wanneer ik na het stappen de tv aan zet, wat niet zo moeilijk is omdat er na 0.00u geen normaal programma meer te vinden is. Maar echte pornofilms? Nope. Ik heb niet het idee dat ik opgewonden word van een grote gangbang waar iedereen op en in elkaar duikt met allerhande attributen. Er schijnen echter ook hele vrouwvriendelijke pornofilms te zijn, te vinden op pornosites speciaal voor dames. Met een verhaallijn die verder gaat dan Ohh en Ahh. Ondanks dat ik er uit mezelf geen behoefte aan heb, intrigeerde het artikel me toch. Ik wil wel eens weten of er ook echt goede pornofilms zijn. In het artikel stonden een aantal sites die blijkbaar een goed aanbod hadden. "Vrouwvriendelijke porno" geeft circa 12.000 hits via Google. Wie durft?   

Ik hoorde vandaag dat de pil/mijn pil blijkbaar toch niet zo safe is als ik dacht. In het kader van "alles moet goedkoper" is de farmaceutische industrie medicijnen aan het aanpassen. De werkzame stof blijft hetzelfde, maar de stoffen die ze voor het omhulsel gebruiken zijn anders en goedkoper. En minder werkzaam, zo blijkt. Drie meiden zwanger (waarvan één spontane abortus), ondanks correct pilgebruik. Ben je mooi klaar mee. Ook bij andere medicijnen die veranderd zijn in de goedkopere versie ontstaan intolerantieklachten. Eerst werd dat aan die mensen zelf geweten; zal wel een nieuwe klacht zijn, zit tussen de oren. Maar zoveel gevallen per jaar zitten niet tussen de oren. Mijn huisarts is woest, gaat de gegevens verzamelen en klachten indienen.

Gelijk heeft hij. Je slikt de pil omdat je weet en erop vertrouwt dat het een van de meest betrouwbare anticonceptiemethoden is. Terwijl je in feite achter je rug bedonderd wordt. Vaak worden deze goedkopere stoffen niet in Nederland geproduceerd. Organon (in Oss) kent een aardige toetsing wat betreft medicatie, maar dat zal in India niet zo strikt zijn. Zoals ze daar met veel andere dingen ook minder strikt zijn. Hij heeft het zelfs getest, mijn huisarts. Hij is die pillen uit India gaan slikken terwijl zijn cholesterol normaal was. Hij ging over zijn nek van de geur, kreeg de tabletten amper weg, had last van restless legs, maar zijn cholesterolgehalte bleef hetzelfde.
Leuk, die zorgverzekeraars. Fijn spul, die geimporteerde bestanddelen. Een Mirena-spiraaltje wordt ineens een stuk aantrekkelijker.. 

(En Von, waar ben je?)

Allegaartje I: ik heb mezelf in de kreukels gewerkt. De hele week heb ik goed opgepast terwijl ik op de fiets zat. Sommige bochtjes zelfs met een voet aan de grond. Maar gisteren ging het mis. Ik fietste redelijk hard en moest een bocht maken. Vlak voor die bocht dacht ik, Hmm, dit gaat misschien iets té hard, laat ik eens remmen. Ik remde te fanatiek en bats, daar lag ik. Geremd op een sneeuwig stuk, domme oen. Pols dik, blauw en pijnlijk, dus nu in het verband. Een verbonden pols is niet bevorderlijk voor keukenbezigheden, dus toen ik net op mijn stunteligst een blik tonijn open wilde maken, sneed ik me. Jaapje in de wijsvinger van mijn andere hand. En de pleisters zijn op. Dus nu heb ik een wc-papiertje dubbel gevouwen en met een haarelastiek om mijn vinger gebonden. Maar mijn buikpijn van laatst is wel over! (na één dag al, precies zoals die ouwe vader van mij voorspelde)

Allegaartje II: Wie is de mol is weer begonnen! Hulde! Ik heb alleen de vorige serie nog maar fanatiek gevolgd, dus heel goed in mol-strategieën en geheime aanwijzingen ben ik niet. Toch vond ik dat Frans (die van radio 2) zat te mollen in de loods. En één van die meiden liep ook steeds van haar plek. Dat is volgens mij dezelfde die tijdens de vrijstellingsopdracht steeds met haar benen gekruist ging staan (opvallend en ongemakkelijk). Hmm, verdacht. Paula deed vervelend tijdens de topito-onderhandeling, maar Rick net zo goed. Conclusie: iedereen kan wat mij betreft de mol nog zijn. Behalve Vera Man(n), dan.

Allegaartje III: donderdag waren vriend en ik 5 jaar bij elkaar. Je zult het niet geloven, maar ik heb er die dag zelf geen moment aan gedacht. Hij ook niet. Dat komt waarschijnlijk doordat we al een half jaar aan het scharrelen waren en deze datum maar gewoon een keer geprikt hebben. En omdat we het pas over 2 weken vieren met een nachtje weg. En omdat datums mij sowieso weinig zeggen. En misschien omdat ik niet zo verliefd meer ben.

Allegaartje IV: schaatsen, hot item deze week. Wel tientallen mensen gezien met gekneusde polsjes, enkels, knieën en ellebogen. Een gebroken neus. Schaats in het oog. Schaats over het hoofd. Gebroken vingers, gebroken tenen. Kapotte billen, kapotte knieën, onderkoeling. Ik heb jaren niet geschaatst, ook afgelopen week niet. Wel "schaats" ik over de sneeuw, als surrogaat ijs. En volgens mij kan ik het nog goed ook. Dat blijkt wel uit die gekneusde pols. Heb jij al geschaatst?

Allegaartje V: ik hou erg van koken. Boodschappen doen, ondertussen worstjes proeven (het is niet voor niks een XL) en daarna lekker scharrelen in de keuken. Langzamerhand bouw ik een verzameling kookboeken op, maar een mens heeft nooit genoeg recepten. Wat is jouw beste en/of lekkerste gerecht? Inspireer mij! 

Hier las ik onlangs over laptopstickers van de Xenos. En Xenos staat gelijk aan goedkoop, dus het enige wat ik dacht, was ‘hebben, hebben, hebben!’. Gisteren was ik na twee weken weer in mijn fijne Nijmegen, waar de Xenos niet ontbreekt. Vanaf het eerste schap heb ik de hele winkel van boven tot onder nagespeurd: geen laptopstickers. Dan maar even vragen. Het Xenos-meisje had het buskruit duidelijk niet uitgevonden, want ze hadden ze wel, érgens, ze wist alleen niet waar. Haar collega wist het ook niet, die kon alleen maar dom giechelen. Anders kijk je daar even, zei ze, en ze wees naar de hoek met keuken-apparatuur. Jaja, logisch.
Maar waarempel, daar zag ik eindelijk twee half vergane verpakkingen met een laptopsticker. Weliswaar op de plaats van de onderzetters, maar toch. Jammer genoeg waren ze dus én half vergaan én ging het om twee piano-stickers. Buiten dat ik a-muzikaal ben en het daarom een vertekenend beeld zou geven wanneer ik mijn laptop zou pimpen met piano’s, vond ik ze ook gewoon niet de mooiste. Ik had mijn zinnen gezet op de bloemenvariant en de piano’s waren niet mijn alternatief. Helaas. Enigzins teleurgesteld ging ik naar huis, waar mijn laptop nog saaier leek dan ‘ie al was.

Om toch iets te kunnen pimpen, heb ik tegelstickers gekocht. Nu prijst mijn douche zich gelukkig met 5 tegels met visjes, inktvissen, waterplantjes, een haai en een octopus. Mijn vriend lachte zich kapot, want volgens hem ziet het er niet uit. Ik vind het best leuk. Maar zodra ik mijn bloemenlaptopsticker te pakken krijg, gaan ze er weer af.

Medisch onderlegd zijn heeft zijn voordelen. Maar in de afgelopen 6 jaar ben ik er achter gekomen dat er ook nadelen aan verbonden zijn. Zo is er de kandidatenziekte, berucht onder medisch studenten. Het staat zelfs in mijn medisch woordenboekje, omschreven als een bij studenten optredende ingebeelde ziekte waarvan de symptomen overeenkomen met de leerstof die men op dat moment bestudeert. Net als ieder gezond mens, heb ik wel eens buikpijn. Tijdens het blok stofwisseling schreef ik dit toe aan "iets verkeerds gegeten", prikkelbare darm of een buikgriepje. Toen we onderwijs kregen over oncologie, was ik er heilig van overtuigd dat diezelfde buikpijn een mega tumor zou zijn. Tijdens het psychiatrie coschap was het niks lichamelijks, maar had ik teveel stress, kon ik daar niet mee omgaan en had ik daarom buikpijn. Tijdens chirurgie was het uiteráárd een blinde darmontsteking. Gedurende het gynaecologie coschap zou het in de richting komen van óf een buitenbaarmoederlijke zwangerschap óf endometriose. En zo nam ik mijn buikpijntjes het hele curriculum onder de loep.

Nu heb ik weer buikpijn. Maar deze keer is het anders. Geen menstruatiepijn, ongesteld was ik immers pas geleden nog (ik ben fervent aanhanger van zo lang mogelijk de pil door slikken). Geen lucht of andere gassen, want dan was het wel weg na mijn op-kop-over-de-stoelleuning-hangen-move. Geen spierpijn, want zoveel heb ik niet gesport de laatste week. En dan komt mijn medisch brein in actie. Wat kan het nog meer zijn, differentiaal diagnostisch gezien? Allerhande zeldzame dingen, die ik nu buiten beschouwing houd. Bij een ander, oké, maar niet in mijn nuchtere lijf.
Psychogeen dan? Mwa. Ik ben niet bepaald gestressed op dit moment. En op een ander moment eigenlijk ook niet. Ook geen andere problemen. Bovendien doet het écht verdomde pijn. En het zit alleen rechts onderin. Rechts onderin?! Mijn blinde darm?!! Ja hoor, even porren, echt rechts onderin. Meer pijn wanneer je loslaat, dan wanneer je drukt. Au, damn, ja. Typisch voor een blinde darmonsteking! Liever met je been opgetrokken willen liggen. Check. CHECK! Neiging om te bewegen. Ja, liever wel. Elke houding gaat na een tijdje pijn doen. Nee toch?! Not me! Niet nu! Inmiddels heilig overtuigd van het feit dat mijn blinde darmpje zo onstoken als een ketter is, riep ik mijn vader. (Mijn moeder zou me meteen met gillende sirenes naar het ziekenhuis afvoeren). Hij zei dat ik eerst maar eens een nacht moest slapen. En nogal wiedes dat mijn buik pijn doet wanneer ik er zelf constant in zit te poeren (hallo, ik moet toch controleren of ik nog steeds loslaatpijn heb?).

Inmiddels zijn we een dag verder en zit mijn buikpijn er, geheel tegen zijn normale principes in, nog steeds. Rechts onderin. Om het kwartier druk ik er even op, om te kijken of ik nog drukpijn of loslaatpijn heb. Pap zegt dat ik ermee moet stoppen, een blinde darmonsteking doet veel meer pijn. Hij kan het weten. Maar je hebt ook atypische presentaties! Nog altijd ben ik er van overtuigd dat het mijn appendix is. Dat ik naar het ziekenhuis moet en onder het mes ga. En dat terwijl ik bijna met een nieuw coschap begin. En dit absoluut niet kan gebruiken. Oh, de stress, de stress!

Mijn vader zit vanachter zijn krantje hoofdschuddend naar mijn gepor en gepoer te kijken. Altijd hetzelfde verhaal met die geneeskunde studenten, wedden dat het morgen over is?

2008 was het jaar van veel dingen. De kredietcrisis, het rookverbod, familie/school/schiet-drama’s, de verkiezingen in Amerika, omgekomen militairen in Uruzgan, Peter R. de Vries versus Joran v.d. Sloot, verwachte en onverwachte resultaten op de Olympische Spelen, die mafketel van een Fritzl, een vermoorde Nederlandse meid op Bonaire, het EK, fruitvliegjes op IC’s en ga zo maar door.
Nou ben ik niet zó betweterig dat ik overal commentaar op heb. Bovendien ben ik een economische ramp, dus ik kán niet eens wat zinnigs zeggen over de kredietcrisis. Het enige dat ik in zijn algemeen hoop voor 2009, is dat het rookverbod blijft (bevooroordeeld: ja, maar ik háát roken), dat de overheid alle militairen terug haalt uit Uruzgan (ik heb met al die slachtoffers niet het idee dat zij daar op hun plek zitten) en dat geflipt Nederland nu eens begrijpt dat medemensen uitmoorden je problemen echt niet oplost. 2009 goes verdraagzaamheid!

Voor mezelf hoop ik dat 2009 minstens zo’n jaar wordt als 2008. Mijn 2008 was een goed vervolg op de periode 1985-2007. Mijn leven kent weinig problemen, dat is altijd al zo geweest. Ik heb me daar wel eens druk om gemaakt, zo van "het moet een keer goed mis gaan", maar daar ben ik mee gestopt. Ik geniet ervan, mijn leven. Het komt me vaak aanwaaien, maar ik werk er ook hard voor.
Dus voor 2009 hoop ik hetzelfde als voor 2008. Het zijn de standaard keywords, maar wel de waarheid: geluk, liefde en gezondheid voor iedereen. Enthousiasme, ambitie, spontaniteit, optimisme, humor. Veel leuke dingen doen. Goed voor mezelf zorgen. Goed voor anderen zorgen. Een beetje perfectionisme. Minder grove grappen. Iets meer lef om te krijgen wat ik wil. Verliefdheid. Passie. Ervoor gaan.

En 2008? Dat krijgt van mij een dikke 8,5.   

Net was ik mijn links-lijst aan het updaten. Was ook wel nodig, want deze web-log staat er al weken verkeerd in en deze web-log bestaat niet eens meer (wel jammer though). Na deze sanering kwam ik erachter dat ik nog maar 4 logs lees! 4! Terwijl één daarvan ook nog BN-er en commercieel is en niet telt. 3! Hoe weinig!

Dus grijp je kans: promoot je web-log of die van iemand anders en help mij de winter door. Please!   

Ik heb besloten dat ik vaker ga schrijven. Sommige/veel mensen bloggen elke dag of zelfs meerdere keren op een dag. Dan haal ik met mijn één keer per maand het gemiddelde wel erg omlaag. Eerst dacht ik dat ik dan niet genoeg zou hebben om over te lulleh, maar waarom niet gewoon schrijven over wat ik vandaag heb gedaan? Daar is het hele web-log principe toch omheen gebouwd. Daarvoor is het echter wel handig dat je weet wat ik zoal doe op een dag.

Als ik om 08.00 begin, wat meestal behalve deze maand het geval is, kom ik tussen 07.45 en 07.55 binnen wandelen. Ik trek mijn statusgeile witte doktersjas aan en controleer of alle attributen nog netjes in de zakken zitten. Hoe vaak ik al niet over de gang ben gelopen met mijn stethoscoop op mijn knieëen bungelend..
Om 07.58 haast ik me naar de ruimte waar de overdracht plaatsvindt. Daar wacht ik vaak nog 10 minuten, want specialisten zijn áltijd te laat. Tijdens de overdracht eet ik een beetje uit mijn neus en gebruik ik de overige tijd om wakker te worden, want meestal gaat het toch over patiënten die ik niet ken, en dan is het moeilijk volle bak geinteresseerd te blijven.
Na de overdracht bestaat mijn ochtend uit één van de volgende opties: visite lopen op de afdeling (= alle patiënten eerst bespreken met de verpleging en dan langs hun bedjes), patiënten zien op de poli, patiënten opnemen op de afdeling, naar de SEH of OK of meekijken met andere disciplines (fysio, ergo, functieonderzoek).

Tussen 12.00 en 13.00 gaan we lunchen. Bij psychiatrie duurde die lunch ruim een uur, bij chirurgie maximaal een half uur. Daarna weer één van bovengenoemde opties. Soms is er tussen de middag onderwijs voor de co’s, soms is dit om 16.00u (vóór de overdracht), soms om 17.00u (ná de overdracht). Onderwijs duurt meestal een uur. Afhankelijk daarvan ben ik om 17.45 klaar (wanneer het ervoor is), of om 18.30 (erna, baaah).
Mijn eindtijd varieert uiteraard, afhankelijk van de duur van de overdracht, duur van het onderwijs, eventuele symposia of referaten die daarna nog zijn etc. Globaal gezien ben ik nooit voor 17.30 klaar en ben ik nog nooit langer bezig geweest dan 20.00, met een uitschieter naar 21.30.

Wanneer de overdracht of het onderwijs afgelopen is, drop ik mijn jas, klets ik na en race ik naar huis voor een lekker bordje eten. Soms heb ik pech en moet ik daar tussendoor nog een uur met het OV.

Ja, het zijn best lange dagen. Gelukkig weet ik niet anders en vind ik het leuk. Het enige jammere vind ik wel, dat wij geen rode cent krijgen voor wat we doen. Terwijl iedere andere stagiair wel gewoon betaald krijgt en onze inzet vaak hoger is dan die van de specialisten theirselves..

Ooit las ik in Viva een column van Sara Kroos, over hoe je je voelt wanneer je gestoord wordt terwijl je op het toilet zit. Hiermee bedoelde ze, dat er iemand aan je deur staat te rammelen terwijl jij rustig zit te plassen of erger. Dit omdat diegene niet heeft gezien dat het balkje rood is en niet wit. Van rustig plassen is dan geen sprake meer, volgens Sara. Toen dacht ik nog, ach, zo erg is het toch niet? Inmiddels weet ik wel beter..

Vandaag ben ik zeker 3 keer (ik ben ongesteld, toiletcount >5) gestoord tijdens mijn toiletritueel. Dat nu toch al wat uitgebreider is dan normaal. De eerste keer zat ik rustig te plassen en een beetje voor me uit te mijmeren over de kerst, oud en nieuw, kerstdiners en gevulde kalkoen. Ineens werd de deurklink ruw naar beneden gedrukt. En ineens wist ik zeker dat ik de deur niet op slot had gedaan (uiteraard had ik dat wel, want dat controleer ik altijd 2 keer), schoot mijn hart in mijn keel en dook ik voorover om mijn ja-wat-zie-je-nou-eigenlijk-wanneer-een-vrouw-zit-te-plassen te beschermen. Pfff…!
De tweede keer was ik bezig met wat een vrouw nou eenmaal doet als ze ongesteld is. Ik schrok nog veel erger, omdat ik zeker wist dat de deur open zou springen en toute la afdeling mij daar zo op de wc zou zien zitten met allerhande attributen om me heen.
De derde keer was een slechte parodie op de eerste en tweede keer. En inmiddels kan ik volop zeggen dat ik het hélemaal eens ben met mevrouw Kroos. Het is ronduit klote wanneer je gestoord wordt wanneer je zit te plassen/poepen/wat dan ook.

Toen ik achter mijn bureautje een kop koffie dronk (tegen de schrik), heb ik me af zitten vragen waarom je nou zo schrikt. Mijn opties:
1. je verwacht het niet, omdat je het slot hebt omgedraaid en anderen dat bijna altijd kunnen zien
2. je bent bang dat je de deur niet op slot hebt gedaan
3. je bent bang dat het slot het begeeft
4. je zit met je intiemste kant richting de deur, wat het allemaal nog erger maakt (want gaat die deur open, dan is het zicht optimaal)
5. je bent niet bepaald bezig met de meest charmantste dingen
6. je bent bang voor een grote afgang, omdat -als die deur open vliegt- het halve ziekenhuis je kan zien

Daarom pleit ik voor een wc waar je omheen moet lopen, zodat je met je rug naar de deur zit. Daarnaast een rode lamp die aan gaat wanneer de wc bezet is (bestaat!). Tevens 2 sloten op iedere wc-deur. En tot slot alleen wc’s met een "voor-hokje", zodat je, mocht het ooit mis gaan, niet in het volle zicht zit.
Misschien overdreven, maar ik zou er een stuk rustiger van plassen..

Omdat De Co-assistent inmiddels van het scherm verdwenen is, besteed ik dit ziekenhuisverhaal aan Greys Anatomy. Want dat komt op hetzelfde neer. Zij het dat De Co-assistent meer lijkt op een soap gebaseerd op the best of Bouquetreeks. GA is medisch realistischer, beter uitgewerkt en de personages hebben meer inhoud. Daarnaast lijkt het natuurlijk net zoveel op "Verstilde hartstocht" als De Co, maar who cares?

Bij deze …parapapaaa…. mijn ongezouten mening over alle personages (want da’s het leukst) uit Greys Anatomy.

GeorgeVroeger (vroegah) was ik stiekem verliefd op George, maar nadat hij in opperste status van zelfmedelijden zijn haar kortwiekte, ben ik daar van terug gekomen. Beetje een sulletje, zit er soms gigantisch naast, maar is daarom wel weer aandoenelijk. Onzeker en te lief/meegaand voor een chirurg. Sexappeal? Nope.
Favoriete zin: "Euh, well, ok…If you want me to do that, than I’ll scrub you ass"
Izzie
Met stip de leukste meid uit de serie. Vriendelijk, spontaan, lief, rationeel. Wil het beste voor haar patiënten maar laat zich soms teveel meeslepen (case Denny). Aan de andere kant; er zijn er meer die dat doen wanneer het om liefde gaat (kuch). Meer een kinderarts dan een chirurg. Wordt tijd dat ze eens écht wat met Alex krijgt.
Favoriete zin: "Spank me, spank me" (tegen Alex uiteraard)
Chief
Big boss, veel meer valt er niet over te zeggen. Beetje een brompot, maar als ik zijn leeftijd had zou ik ook brommerig worden van al die jonge dokters met hun PDA’s (wtf?) die denken alles beter te weten.
Moet gewoon met pensioen en lekker in de tuin gaan schoffelen.
Favoriete zin: "Hmpf"

BaileyMoet bij haar altijd aan Sister Act denken. Zie haar wel in zo’n lange, maagdenblauwe jurk "Halleluja" zigen. Maar dat komt waarschijnlijk meer door haar voorkomen, want zo halleluja is ze niet. Nuchter, niet-lullen-maar-pellen. Soms lijkt haar gevoel wel erg ver weg te zetten, maar als je haar nodig hebt, is ze er.
Favoriete zin: "Ein, zwei, drei, laufen!" (als zijnde the nazi)
Alex
Met grote stip de lekkerste vent uit de serie. Mooie ogen, goed hoofd, lekker lijf. Straalt aan alle kanten uit dat je niet te dicht bij moet komen met je psychologische geleuter. Hard voor zichzelf, hard voor anderen. Echte man, maar dat maakt hem juist aantrekkelijk. Als hij dan af en toe zo huilt (ja!) als laatst…rrr.
Sex-appeal? Absolutely!
Favoriete zin: "Face down, ass up………………" (terug tegen Izzie)
ChristinaLekker dreug, maakt zich nergens druk om behalve of ze wel de gaafste aandoening (en niet: de patíent met de gaafste aandoening) heeft. Ietsje té ambitieus. Niet bepaald knap, kijkt constant alsof de zon haar in de ogen schijnt. Heb je wel vaker met Aziaten.
Favoriete zin: "Who do I have to fuck to get promotion??"
DerekNiet verkeerd om te zien, maar zou meer uitstraling hebben wanneer hij niet constant in katzwijm valt om die stomme Meredith. Ik hou niet van mannen die niet weten wat ze willen en gaan voor een knipperlichtverhouding met drama-queens. Hij had beter voor die OK-zuster kunnen gaan.
Favoriete zin: "Ohh, Meredith, please, let me kiss your dirty shoes, your used underwear, the dirt from you ear, whatever.. as long as it is yours. Please!"
MeredithIk snap níet waarom iedereen haar zo leuk vindt. Zeikwijf eerste klas, heeft het alleen maar over zichzelf en haar dramatische relatie met Derek (waar ze zelf het grootste aandeel in heeft). Zeur, zeur, zeur. Pruillip to the bone. Ik zou ramgek van haar worden.
Favoriete zin: "Oohhhhhhh, I’m so lonely, I’m so sad, my life is soooo bad.. pruil, pruil, pruil"

LexieZus van Meredith, brengt haar meteen in diskrediet. Op zich wel een leuke meid, beetje puberaal, heimelijk verliefd op George (zegt ook genoeg). Niet echt een opvallend karakter, dus valt niet meer over te zeggen.
Favoriete zin: "Hihihihihihihihihihihihihi" 
CallieBeetje bitchy, kan reageren als een opgenaaide kat, maar daaronder onzeker. Stoer met klasse. Te jong om al orthopeed te kunnen zijn, of ze is ergens onder de tafel gedoken. Ik zou haar aan Sloan gekoppelt hebben, maar Hahn is een goed alternatief.
Favoriete zin: "I kissed a girl, and I liked it"
HahnWerkte eerst in een ander ziekenhuis, was daar über bitch. In Seattle Grace lijkt ze zelfs gevoel te hebben en onzekerheid te kennen. Maakt haar een stuk leuker. Namens alle mede-coassistenten: goed punt dat ze zo druk bezig is met de manier waarop ze onderwijs geeft.   
Favoriete zin: zie Callie

Sloan
Plastisch chirurg en KNO-arts tegelijk, dus aan ambitie geen gebrek. Niet verkeerd om naar te kijken als je van (vr)olijke hoofden en grijs-haar-bij-de-slapen houdt. Sowieso zijn KNO-artsen altijd goed. Is wel kleinerend tegen coassistent (minpunt, al vraagt George er soms zelf om) en geilt op het idee van Callie&Hahn samen.
Favoriete zin: "Kiss the other girl, I like it"

Zo. Durf jij nou toe te geven op wie je het meest lijkt?

Overigens zijn alle favoriete zinnen naar eigen ontwerp.